Het Toneelhuis

Grensgeval 6 recensies
Datum
vr 19 mei 2017
Tijdstip
20:15 Inleiding om 19.15
Locatie
Stadsschouwburg

Internationaleselectie beeldmerkDeze voorstelling maakt onderdeel uit van de Internationale Selectie: voorstellingen van internationaal befaamde theater- en dansmakers waarmee u zich in een andere wereld waant. Kijk hier voor alle voorstellingen uit de Internationale Selectie.

Profetische tekst over cynisme en latent racisme in Europa
Guy Cassiers regisseert Grensgeval naar ‘Die Schutzbefohlenen’ van Nobelprijswinnares Elfriede Jelinek. Zij heeft haar oor te luisteren gelegd bij de verwarring die in Europa heerst over de komst van de vluchtelingen. Tegenover de woordenstroom van Jelinek, plaats Guy Cassiers in zijn enscenering niet alleen beelden, maar ook de fysieke aanwezigheid van dansers. Op hun manier beelden de lichamen van de dansers de moeizame tocht en de hopeloze situatie van de asielzoekers uit.

In 2013, twee jaar voor de vluchtelingencrisis in alle hevigheid losbarstte, schreef Elfriede Jelinek ‘Die Schutzbefohlenen’, waarin ze genadeloos het cynisme en latente racisme in de Europese politiek blootlegt. ‘Grensgeval’ is meer dan profetisch te noemen: alle beelden die intussen op ons netvlies gebrand staan, van aangespoelde kinderlijkjes tot lugubere koelwagens, brengt ze haarscherp tot leven. In het grootste deel van de tekst zijn de vluchtelingen aan het woord, maar dat perspectief verschuift soms ook naar dat van de bange blanke Europeaan.

Guy Cassiers gaat aan de slag met Jelineks aanklacht, als onderdeel van een tweeluik over de migratieproblematiek. Tegenover de agressie en de verbale woede van Grensgeval plaatst hij in seizoen 2017‐2018 het poëtisch‐ingetogen en aangrijpende Het kleine meisje van meneer Linh, naar de gelijknamige roman van Philippe Claudel.

Regie: Guy Cassiers | Met: Katelijne Damen Abke Haring Han Kerckhoffs Lukas Smolders | Tekst: Elfriede Jelinek | Vertaling: Tom Kleijn | Dramaturgie: Dina Dooreman | Choreografie: Maud Le Pladec | Kostuumontwerp: Tim Van Steenbergen | Scenografie: Tim Van Steenbergen |Video-ontwerp: Frederik Jassogne (Hangaar) | Geluidsontwerp: Diederik De Cock | Lichtontwerp: Fabiana Piccioli | Productie: Toneelhuis |Coproductie: Le Phénix, Scène nationale de Valenciennes (FR) CCNO – Centre Chorégraphique National d’Orléans (FR) La Filature – Scène nationale de Mulhouse (FR) Festival d’Avignon (FR) | In samenwerking met: Bachelor dans Koninklijk Conservatorium Antwerpen AP Hogeschool CNSMD Lyon | Met de steun van: Stad Antwerpen |Dansers:
Samuel Baidoo, Machias Bosschaerts, Pieter Desmet, Sarah Fife, Berta Fornell Serrat, Julia Godina Llorens, Aki Iwamoto, Daan Jaarsveld, Levente Lukacs, Hernan Manchebo Martinez, Alexa Moya Panksep, Marcus Alexander Roydes, Meike Stevens, Pauline Van Nuffel, Sandrine Wouters, Bianca Zueneli

Wat vindt de pers van deze voorstelling?

★★★★ de Volkskrant

“Regisseur Cassiers komt in Grensgeval tot een schilderachtige, haast zintuiglijke abstractie, die de complexe thematiek goed invoelbaar maakt. De tekst is gedicht, gebed, aanklacht en klaagzang; soms verrassend raak… Een tijdloos, universeel kunstwerk.”

★★★★ Theaterkrant

“Teksten die naar het hart gaan, maar die door de esthetische aanpak op afstand blijven. Emotioneel én rationeel. Tot tranen toe word je niet bewogen, maar het geheel zet wel aan tot reflectie. Een mooie, én rake productie.”

★★★★ De Morgen

“Guy Cassiers zet tanden in Elfriede Jelinek. De vluchtelingencrisis in dans en beweging. Een moedige voorstelling”

★★★★ Het Nieuwsblad

“Dit personageloos stuk siddert en dobbert, grijpt vast en toont bovenal om hoeveel meer mensen het gaat dan die ene aangespoelde kleuter.”

Klara.be

“Absoluut de moeite om te gaan kijken: de voorstelling is een stille schets van een stand van zaken vandaag. Eentje waar je droevig van wordt en die je meeneemt naar huis.”

Gesproken recensie, beluister de hele recensie hier.

★★★ Trouw

“Ook al brengen de acteurs het er geweldig van af … het is de choreografie van Maud Le Pladec die de impact van al hun woorden handen en voeten geeft. De dansers slaan hun vuisten in de lucht, rammelend aan denkbeeldige poorten. Even later playbacken ze de teksten van de acteurs mee, wat een krachtig beeld oplevert van de mens die zich liever niet hardop wil uitspreken.”