NTGent – Compassie

De geschiedenis van het machinegeweer 4 recensies
Datum
vr 23 november 2018
Tijdstip
20:15 Tijdschema
Locatie
Stadsschouwburg

Tijdschema

17:30Stadsschouwburg gaat open
18:00Eenakter: Belgisch diner
19:15Start inleiding (kaartje nodig)
20:15Aanvang voorstelling
21:55Einde voorstelling

Tijden onder voorbehoud.

Prijstabel voor NTGent – Compassie

Eerste rang

Normaal € 22.50

Tweede rang

Normaal € 18.00
CJP/Collegekaart € 12.50
Vakpas € 12.50

Derde rang

Normaal € 15.50
CJP/Collegekaart € 12.50
Vakpas € 12.50

Vierde rang

Normaal € 11.50
CJP/Collegekaart € 11.50
Vakpas € 11.50

Vijfde rang

Normaal € 6.00
CJP/Collegekaart € 6.00
Vakpas € 6.00
Normaal CJP/Collegekaart Vakpas
Eerste rang € 22.50
Tweede rang € 18.00 € 12.50 € 12.50
Derde rang € 15.50 € 12.50 € 12.50
Vierde rang € 11.50 € 11.50 € 11.50
Vijfde rang € 6.00 € 6.00 € 6.00

Prijs inclusief € 3.50 servicekosten
Exclusief transactiekosten: € 1 (e-tickets) of € 3 (tickets per post)

Deze voorstelling is onderdeel van Internationale Selectie
Bekijk de hele selectie

 

Deze voorstelling is onderdeel van de reeks in de Stadsschouwburg met als thematiek maatschappelijke verbondenheid. Bekijk alle voorstellingen.

Toekijkers van de ellende van anderen

De Zwitserse theatermaker en artistiek leider van NTGent Milo Rau veroverde de afgelopen jaren de grote podia met politiek theater. Voor NTGent maakt hij een nieuwe bewerking van een stuk dat hij in 2016 maakte voor Schaubühne Berlin.

Semidocumentaire over medeleven en humanisme

Beelden van rampen zijn alomtegenwoordig op social media, in de pers en op tv. De semidocumentaire dubbelmonoloog ‘Compassie. De geschiedenis van het machinegeweer’, gebaseerd op interviews die Rau en zijn team hadden met ngo-werkers, geestelijken en oorlogsslachtoffers in Afrika en Europa, onderzoekt hoe we de ellende van anderen kunnen verdragen en waarom we ernaar kijken.

Waarom weegt één dode aan de poorten van Europa zwaarder dan duizend doden in de Congolese burgeroorlog? Rau onderzoekt zo niet enkel de grenzen van ons medeleven, maar ook die van het Europese humanisme.

Actrices Els Dottermans en Olga Mouak gidsen het publiek naar de grenzen. Van landen. Van medeleven. Van ongemak.

Theatermaker Milo Rau

Milo Rau is artistiek directeur van het IIPM en sinds seizoen 2017-2018 bekleedt hij de functie van artistiek leider bij NTGent. Als maker en organisator is hij voortdurend bezig met het thema van geweld in onze samenleving: hij voert dit ten tonele in rechtszittingen en re-enactments, in interventies in de openbare ruimte, in films en ook in meer klassieke theaterproducties op de belangrijkste Europese podia.

In het Nederlands en Frans met Nederlandse boventitels

Ga voor meer informatie naar: www.ntgent.be

regie: Milo Rau | spel: Els Dottermans en Olga Mouak | dramaturgie: Stefan Bläske | research: Mirjam Knapp | decor- en kostuumontwerp: Anton Lukas | video en geluid: Marc Stephan | lichtontwerp: Erich Schneider | vertaling: Han Kerckhoffs

Wat vindt de pers van deze voorstelling?

★★★★★ Trouw

“Op onnavolgbare wijze verbinden Muak en Dottermans hun persoonlijke relaas aan een fictief, maar op harde feiten gebaseerd verhaal. (…)De geschiedenis van het machinegeweer is confronterend, soms lelijk en ongemakkelijk theater zonder antwoorden.”

★★★★ de Volkskrant

“Het levert een af en toe cynische, maar vooral ook erg wijze voorstelling op, die je gedachten verwart en op scherp zet. Met een prachtige Els Dottermans die haar rol bewonderenswaardig streng en afgemeten speelt, maar toch ook een zekere lichtheid toelaat.”

★★★ NRC Handelsblad

“De setting is sober, haar stem onaangedaan. Maar er sluipen steeds meer gruwelen in haar verhaal, over verkrachte vrouwen, vermoorde paters en wraakacties op de vluchtelingen die zij beschermen. Tot de emoties haar toch even overmannen. Het verhaal is niet nieuw, maar Rau en Dottermans bouwen langzaam naar een geladen finale.”

★★★ Theaterkrant

“We moeten het doen met het functionele, monotone cynisme van Dottermans’ relaas, die sterk en subtiel acteert en alles bij elkaar brengt tot een cruciaal moment, waarin ze de angst van het geweld waarin ze als hulpverleenster terechtkomt theatraal toch nog verrassend vorm geeft.”